Nieuwjaarsreceptie 2010 bij de Familie Termaat
Renske en Ernst Jan Vermeulen hebben de 60 Kilometer van Texel Volbracht!!
Begin januari zijn we begonnen met onze trainingen wat op te voeren, vooral het aantal kilometers per training ging omhoog. Gelukkig trainen Ernst Jan en ik veel samen. Want met die lange, langzame duurlopen van 4 tot 5 uur ben je best wel veel tijd kwijt. Nou ja, kwijt....ik vind t heerlijk ontspannend lopen en dat samen met mn maatje is geweldig!
In onze piekweken liepen we 5x per week met een week totaal van meer dan 100km.
Leve het werk in de zorg met wisselende diensten!
Kortom, met bijna 1100km in de benen (Ernst Jan 900km) zijn we om 10.30u 2e Paasdag van start gegaan voor de 60 van Texel.
In het eerste gedeelte hadden we 2x een stuk strand (7 en 5km). Dus in 't begin lekker zwaar en wind tegen. Om de 5km was er een verzorgingspost met ontbijtkoek, banaan, sinasappel, water, sportdrank en cola met weinig prik. Mijn voorkeur ging vooral uit naar de ontbijtkoek, water en cola. Zelf had ik ook een paar gelletjes mee op zak.
Langs het parcour stonden plukjes publiek om familie/vrienden aan te moedigen. Wij hadden dit soort fans niet meegenomen maar toch hoorde ik af en toe : "Hup Renske!", "Ziet 'r goed uit, Renske!". Tja, dat is dus het leuke van je naam op het startnummer.
Na het strand kwamen de duinen wat voor het nodige klimmen en dalen zorgde. Ondanks dat konden we ons tempo lekker vasthouden.
Voorbij de vuurtoren kwamen we op de dijk langs de Waddenzee. Hier kregen we de wind in de rug en de zon van voren. En `t zweet verdampte helegaar niet meer....krijg je prik ogen van!
Het marathonpunt passeerden we in 3.57.25. We voelden ons nog steeds fit en genoten van het parcours en de vele lammetjes.
Op 6km voor de finish kreeg Ernst Jan in de gaten dat, wanneer ik mijn tempo wat zou verhogen, ik misschien nog als 3e vrouw over-all zou kunnen finishen. Vrouw nummer 3 liep namelijk 400m voor ons.
Ernst Jan gaf aan dat ik maar moest gaan want voor hem zat een tempo versnelling er niet meer in. Aan de ene kant wilde ik bij Ernst Jan blijven maar aan de andere kant was het ook wel weer een uitdaging om als debutant 3e vrouw over-all te worden. Ik koos voor de uitdaging en ging wat versnellen.
Ik had mijn versnelling nog maar net ingezet of daar kwam uit het niets een Duitse concurrente die duidelijk ook haar zinnen op een derde plaats had gezet. Oeps... nog meer versnellen maar ze bleef naast me lopen. Samen halen we nog twee vrouwen in en komt de finish in zicht.
Nog een bocht en daar moet dan de eindstreep zijn volgens mij. En dus haal ik alles wat eventueel nog in de kast zou zitten eruit. Als eerste ben ik door de bocht maar ik zie alleen nog geen eindstreep! Scheisse, ik zie de streep 50m verder en mijn kast is leeg...van mijn concurrente nog niet, aangezien zij mij nu toch echt voorbij gaat. Ik finish 6 sec. na haar in een tijd van 5.42.41.
Ernst Jan volgt na ruim 5 minuten.
Moe maar vreselijk voldaan kijken wij terug op onze eerste ultraloop. Het was zo ontzettend genieten, het heerlijke tempo waarin je zo'n afstand loopt en waar tijd en klassering van ondergeschikt belang zijn.
Kortom, dit smaakt naar meer.